Het gaat niet zo goed met mij. Het is nu bijna een jaar geleden dat ik voor het eerst zwanger werd. Op kerstavond kwamen mijn vriend en ik erachter dat ik zwanger was. En ik was in de zevende hemel. Maar dit mocht niet lang duren. Na een week of twee kreeg ik een bloeding en na een echo kwamen we erachter dat ik een miskraam had gehad. Helaas bleek het eitje er nog te zitten in mijn eileider en knapte deze twee dagen na mijn verjaardag. Het was een hele ingrijpende gebeurtenis waardoor ik erg lang enorm verdrietig ben geweest en mezelf schuldig heb gevoeld. Nog steeds kan ik plotseling emotioneel worden. En nu komt die datum weer dichterbij… de datum dat al mijn dromen in duigen vielen.

Verdriet

Nog steeds heb ik verdriet. Nog steeds kan ik erom huilen. Of ik krijg gewoon een negatief gevoel en zie het niet meer zitten dat ik ooit kinderen krijg. Gisteren zat ik in de trein en op de heen,- en de terugweg zat ik achter een vrouw met een baby. Daardoor moest ik wel enorm slikken. Zoiezo heb ik de grootste emotionele gevoelens op het moment dat ik ongesteld ben.

Over een week of twee is het weer zover.. een datum waarop ik erachter kom of ik zwanger ben of niet. Ditmaal is het een paar dagen voor kerst. Maar toch komt het allemaal weer heel erg dichtbij. Ik heb continu flashbacks van de gebeurtenis, hoe ik naar het ziekenhuis werd gebracht, het verdriet en onmacht die ik voelde toen ik weer thuis kwam. Deze kerst zal voor mij een dubbele betekenis hebben… of ik ben weer zwanger en ik mag hopen op een wonder. Of ik kom erachter dat ik ongesteld ben, dat het weer niet gelukt is en zal mij wellicht heel slecht voelen.

De tijd zal het leren….